Selçuk M. PERİN

Günün ilk ışıkları uzaktaki bir apartmanın camlarından yansıyor... Bir şua gibi, o parlaklık sabah pus’unun dağılmamış olduğu kuytulara erişmeye çalışıyor... Penceremden bakıyorum, her saniye, her dakika aydınlık biraz daha artıyor, serin bahar sabahının pus’unun biraz, biraz dağıldığını görüyoruz...

Işık, bizimle dalgasını geçiyor... Bir oraya yansıyor, bir buraya. Bu arada açmakta olan yaprakların yeşilleri de nasibini alıyor bu ziya’dan... Yüksek bir camdan, bir binanın 5. katından, bir tümseğin tepesindeki bir binadan bakıyorum panaroma ma. Hareket var, gökyüzünün renkleri değişiyor. Koyu maviler, lacivertler, yumuşuyor, bulutların beyazları, grileri daha belirgin hale geliyor. Gecenin yeknesaklığı kendisini bir renk ahengine, renk şamatasına terk ediyor.

İşte bu benim bahar’ım. Her gün penceremden baktığımda görmek istediğim renk cümbüşü bu!

Güneş biraz daha yükseldi. Gölgeler kısalıyor. Sokak aralarına, vadilere yayılmış olan sabah pusu dağılmaya başlıyor ve aniden gözünüze bir başka ahenk çarpıyor. Yeşiller ve tonları... Diyebilirsiniz ya! Yeşil işte, yeşil bu... Hayır değil... Düşünüyorum.... Ne zamandı diye? Rahmetli peder demişti... "Bilir misin Yeşil’in kaç tonu var diye? Sonra da benim kendisine ablak, ablak bakmamdan olsa gerek, 64 tane deyivermişti”.

Şimdi penceremden bakarken tonları arıyorum, açığı, koyusu, neftisi, toprak rengine çalanı, fıştık içi rengi olanı, aynı dalda beş tonu birden gözükeni... Bir de bu yeşil cümbüşü içerisinde de diğer renkleri, açmakta olan Japon kirazlarının pembelerini, beyazlarını, zambakların morlarını, mavilerini ve beyazlarını...Y

Yükselmekte olan güneş ve pus’un içerisinde devamlı olarak değişmekte olan bu renk cümbüşüne bakarak, tabiatın her yıl kendisini nasıl yenileyerek daha da iyi olabilme çabasına bakıyorum ve biz insanların şu tabiat kadar kendimizi senede bir defa olsa bile yenileyemediğimizi düşünüyorum.

Belki, senede iki gün camımızın önüne oturup tabiat’ın bize sunduğu bu renk cümbüşüne bakmayı düşünsek, belki, ah belki o zaman kendimizi bir kez olsun yenilemek isteğine açsak gönlümüzü.

Bütün baharlar, bütün renkler, bütün güzellikleri görebilsek be bunların hepsi bizim, hepimizin diyebilsek.

© Selçuk M. PERİN 2003