Beş Kala

31.Aralık, 2002

Selçuk M. PERİN

Bir yılı daha bitiriyoruz. Önümüzde yeni bir kapı mı açılıyor? Rahata doğru, iyiliğe doğru bir kapı olmasını dilerdim! Ama görülüyor ki karanlık günlere doğru açılmakta olan bir kapıya hızla yaklaşıyoruz. Ardında lanetler yatıyor bu kapının! Ardındaki iyilikleri görebilmek için de değil üç boyutlu, on beş boyutlu gözlükler takmak zorunda kalacağız.

Her şey öylesine kapkaranlık değil! Hâla aklımız başımızda, hâla kendimizle ilgili kararları verebilme melekelerine sahibiz. Bir savaş rüzgârı estiriliyor kapımızın eşiğinde, bir duvar örülüyor Garp cenahında. Baskılar var Atlantik ötesinden. Ama kanmayın hiç birisine. Okuyun, dinleyin, dikkat edin! Hepsi bir adamın kafasından çıkmıyor. Hepsi bir savaş endüstrisinin dosyasından çıkıyor. Başkan onların başkanı, onların adamı. Bunu yapacağım diye seçildi...

Haydi bir de Kuzey Kore’ye sataşsa Polis efendi. Yarın Yemen’de ne yapacak? Öbür gün sırada ne var? Kimi haklamayı düşünüyor bir ertesi gün? Hangi devleti yiyecek?

Bu arada biz ne yapacağız? Yetmiş milyon insanımız ne yapacak? Ekonomimiz ne olacak? Evlere ekmek bulabilecek miyiz? Un olacak mı? Şeker bulacak mıyız? Kime ne! Onlar zaten istediklerini yapmaya karar vermişler, gününü bile tayin etmişler. Birleşmiş Milletler de kimmiş. Biz karar veririz diyorlar iki müttefik! Kim mi. Amerika Birleşik Devletleri ve Birleşik Krallık. Birleşikliğinin neresi kaldıysa? 

Her şey kontrol ve petrol uğruna. Yarın diğer ülkelerin petrol ihtiyaçları karşılanmasa ne olur ki? Yeter ki onların ki karşılansın. Ne olur ki petrolün varili 65 dolar olsa biz de litresine iki Euro veriveririz ya da üç. Onlara ne? Birisi kendininkini kullanmıyor, dışarıdan alıyor, kendininki biraz daha kendisine yetsin diye. Diğeri ise yalakalığa devam, onun da tuzu kuru, onun da petrolü var. Hem kazanıyor hem alıyor hem de kullanıyor.

Peki ya açlıktan kıvrananlara ne olacak? Onlar ne yakacak, ne kullanacak? Endüstri patlaması ve globalleşme uğruna kaydırılan ve yer değiştirenler şirketler ne olacak. Oralara ucuz petrol mu verecekler? Yoo! Eee! Fiyatlar artacak, şirketler iflas edecek işsizlere, işsizler katılacak, yalnızca bir veya iki ekonomi kalacak, çok açlar ölecek, az açlar sürünmeye başlayacak, bir müddet sonra sesini çıkaranı da tepeleyecekler. Sonra? Peki sonra neler olacak... Tek başına bu iş nasıl yürüyecek? Bu insanların hepsi bir koyun sürüsü değil, elbette birisi çıkacak, dur bre birader deyiverecek. Ya da, ya da yine birisi çıkacak ortalıkta terör estirecek ve bir karşı isyan dünyanın her bir yerinden patlayacak. Sonra ne orası ne de burası kalacak. Çünkü  adam düğmeye basıverecek. Ben buna izin vermem, ben polisiyim dünyanın diye.

Ama iyilikler de var her gün göreceğimiz, bebekler doğacak, insanlar evlenecek, diploma törenlerinde anneler ve babalar gurur duyacaklar, insanlar olan işlerine gidecekler, aşklar doğacak, ayrılıklar, birleşmeler olacak. Güneş hep Doğu’dan doğacak, Batı’dan batacak. Yine aşıklar sahillerde, kuytularda dolaşacaklar, öpüşecekler, yıldızlar kayacak, yakamozlar olacak dalgalarda. Sevinçler olacak hepimizin gönlünde acılarla birlikte.

İnanacağız güzelliklere, iteceğiz çirkinlikleri. Güleceğiz, güleceğiz, seveceğiz, seveceğiz, hep seveceğiz, hayatı, insanları, ezilmişleri, arkadaşları, dostları!

Yarın sabah herkes’e Yeni Yılınız, kutlu olsun, Sağlık, Saadet, Sevgi ve bütün iyilikler sizlerin osun diyeceğiz, benim size bunu bugün söylediğim gibi.

Her şey kapkara değil, bembeyaz da değil. Her şey rengârenk arkadaşlar.